Artykuł pochodzi z wydania: Kwiecień 2026
Od ponad dekady Ubiquiti ze swoją linią UniFi Cloud Gateway stara się dostarczyć sprzęt o ambicjach profesjonalnych w formie przystępnej dla szerszego grona odbiorców. Testowany przez nas model UDR7 to kolejna próba pogodzenia obu tych światów.
Wybór odpowiedniego routera do nowoczesnego biura typu SOHO lub zaawansowanej sieci domowej to zadanie, które coraz częściej wykracza poza proste porównanie standardów transmisyjnych. Rynek rozwiązań sieciowych od lat wydaje się spolaryzowany – z jednej strony mamy zaawansowane systemy enterprise wymagające szaf rackowych i wyspecjalizowanej kadry, z drugiej popularne rozwiązania konsumenckie, które kuszą designem, ale zawodzą przy próbie uruchomienia zaawansowanych usług bezpieczeństwa.
Linia UniFi Cloud Gateway znajduje się mniej więcej pośrodku tego spektrum – tym razem do naszego laboratorium trafił właśnie jej przedstawiciel, a dokładniej model UDR7 (UniFi Dream Router 7). Urządzenie to budzi spore emocje już przed wyjęciem z pudełka, obiecując pełne wsparcie dla najnowszego standardu 802.11be w kompaktowej obudowie „all-in-one”. Czy w dobie światłowodów multigigabitowych i rosnącej liczby zagrożeń zintegrowana jednostka może być realną alternatywą dla modularnych systemów sieciowych? Sprawdzamy to, biorąc na warsztat router, który wzbudził spore zainteresowanie tuż po zeszłorocznej premierze. Aby rzetelnie ocenić UDR7, musimy spojrzeć na to, co działo się w portfolio producenta w ostatnich latach. Pamiętamy czasy legendarnych routerów USG (UniFi Security Gateway) – małych, aluminiowych kostek, które choć stabilne, po aktywacji mechanizmów IDS/IPS drastycznie degradowały przepustowość sieci, często do poziomu uniemożliwiającego komfortowe korzystanie z łącz szybszych niż 100 Mbps. Następnie pojawił się pierwszy Dream Machine (UDM), a po nim Dream Router (UDR) pierwszej generacji. Ten ostatni, choć oferował Wi-Fi 6 i porty PoE, cierpiał na istotny deficyt mocy obliczeniowej – dwurdzeniowy procesor ledwo radził sobie z ruchem na poziomie 700 Mbps przy pełnej inspekcji pakietów. Był to sprzęt, który na papierze wyglądał świetnie, ale w zderzeniu z gigabitowym światłowodem pokazywał swoje ograniczenia.
UDR7 ma być ostatecznym rozwiązaniem tych bolączek. To konstrukcja zaprojektowana od podstaw z myślą o użytkownikach, którzy „wyrośli” już z podstawowych routerów operatorskich, wymagają gwarancji ciągłości działania i chcą wykorzystać potencjał pasma 6 GHz. Jednak w świecie IT nowe nie zawsze oznacza bezproblemowe.
> ARCHITEKTURA
Testowane urządzenie zachowuje charakterystyczny dla linii Dream Router kształt cylindra. Wykonana z wysokiej jakości poliwęglanu obudowa w kolorze białym sprawia, że sprzęt nie straszy wyglądem i może być eksponowany w reprezentacyjnych punktach biura czy salonu, tym bardziej że w odróżnieniu od innych rozwiązań tego typu nie znajdziemy tu gąszczu wyprowadzonych na zewnątrz anten. Z przodu obudowy znajduje się niewielki, ale niezwykle czytelny wyświetlacz LCM (Liquid Crystal Monitor). Dostarcza on kluczowych bieżących danych telemetrycznych: aktualną utylizację łącza WAN, status podpiętych urządzeń UniFi, liczbę aktywnych klientów czy powiadomienia o wykrytych zagrożeniach. To detal, który buduje pozytywne wrażenie profesjonalizmu – widać, że mamy do czynienia ze sprzętem projektowanym z myślą o administratorach, nawet jeśli zarządzają tylko domową siecią.
Zaglądając na tył obudowy, widzimy istotne usprawnienia w zakresie interfejsów fizycznych. W przeciwieństwie do tańszych modeli z serii Express czy Ultra Ubiquiti postawiło tutaj na znacznie większą elastyczność:
WAN 1: port 10G SFP+ – to wyraźna deklaracja gotowości na współpracę z wysokowydajnymi łączami światłowodowymi (GPON/XGS-PON) bezpośrednio przez wkładkę, co pozwala pominąć ONT dostawcy;
WAN 2 / LAN: port 2,5 GbE RJ45 – zapewniający obsługę multigigabitowych łącz miedzianych lub mogący pełnić rolę szybkich portów LAN;
LAN: trzy porty 2,5 GbE. To zmiana, na którą czekaliśmy latami. W końcu zrezygnowano z wąskiego gardła w postaci standardu 1 GbE, co pozwala na pełne wykorzystanie nowoczesnych macierzy NAS czy stacji roboczych wyposażonych w szybsze karty sieciowe.
Niestety podejście do zasilania PoE (Power over Ethernet) pozostało niezwykle zachowawcze, co zapisujemy po stronie minusów. Tylko pierwszy z portów wspiera standard PoE (802.3af) z budżetem mocy wynoszącym zaledwie 15,4 W. W praktyce oznacza to, że UDR7 zasili co najwyżej jedną małą kamerę lub starszy access point. Przy urządzeniu aspirującym do miana centralnego punktu nowoczesnej instalacji brak wsparcia dla PoE+ (802.3at) na większej liczbie portów jest niezrozumiały i wymusza zakup zewnętrznego switcha PoE, co nieco psuje koncepcję urządzenia „wszystko w jednym”.
Sercem UDR7 jest czterordzeniowy procesor ARM Cortex-A53 o taktowaniu 1,5 GHz, wspierany przez 3 GB pamięci RAM DDR4. To potężny skok wydajnościowy względem dwurdzeniowca z pierwszej generacji UDR. Dodatkowy gigabajt pamięci operacyjnej jest kluczowy dla stabilności UniFi OS, szczególnie gdy planujemy równoległe korzystanie z aplikacji Network (zarządzanie siecią) oraz Protect (monitoring wideo).
Najważniejszym parametrem wydajnościowym dla profesjonalisty jest jednak przepustowość routingu z włączoną głęboką inspekcją pakietów. Producent deklaruje, że UDR7 jest w stanie obsłużyć do 2,3 Gbps ruchu przy aktywnej ochronie IDS/IPS (Intrusion Detection/Prevention System). To wynik satysfakcjonujący, pozwalający na komfortową obsługę nowoczesnych łącz światłowodowych. Należy jednak zauważyć, że obecność portu 10G SFP+ przy takim limicie procesora ma charakter głównie agregacyjny dla sieci wewnętrznej (np. szybki backup do NAS-a), a nie pełnego wysycenia łącza zewnętrznego o prędkości 10 Gbps przy włączonym firewallu. Podczas testów nie udało nam się również zaobserwować parametru load average poniżej 2, z tendencją do oscylacji wokół wartości 3–3,5 i to przy ruchu nieprzekraczającym 500–600 Mbps.
Kultura pracy urządzenia stoi na wysokim poziomie, choć nie jest to sprzęt bezgłośny. Zintegrowany wentylator przy małym obciążeniu jest niemal niesłyszalny, jednak podczas intensywnego pobierania danych przez Wi-Fi 7, gdy procesor wchodzi na najwyższe obroty, generuje on szum o natężeniu ok. 35 dB. System chłodzenia musi radzić sobie nie tylko z procesorem, ale i z wbudowanym zasilaczem, co sprawia, że dolna część obudowy bywa wyraźnie ciepła.
[…]
Marcin Jurczyk
Autor pracuje jako architekt w międzynarodowej firmie świadczącej usługi IT i posiada doświadczenie w zakresie projektowania i integracji systemów na poziomie infrastruktury, chmury i sieci.
